مردی شبیه عکسهایش

نوشته های رامین مددلو در فضای مجازی

مردی شبیه عکسهایش

نوشته های رامین مددلو در فضای مجازی

مردی شبیه عکسهایش

بسم الله
نوشته های رامین مددلو. اهل شهر خوی
فارغ التحصیل دانشگاه امام صادق علیه السلام/ دانشجوی دکتری دانشگاه مفید قم رشته علوم سیاسی/ پژوهشگر مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیه السلام

کانال تلگرام:
https://t.me/istkhaterat

پیام های کوتاه
آخرین نظرات
شنبه, ۱۰ بهمن ۱۳۹۴، ۰۱:۱۹ ب.ظ

فریب های یواشکی

نکته: این متن متعلق است به حداقل هشت ماه قبل و حداکثر بیست ماه قبل. همچنین آخرین مقاله از سری مقاله های نوشته شده برای آن بولتن کذایی است که در این وبلاگ گذاشته می شود. بدیهی است به سبب سطحی نگری نویسنده در امر فرهنگ و نبود مطالعه تخصصی کافی در این زمینه از سوی وی، این مقالات تنها نگاه با عینک سیاست به عرصه فرهنگ بوده و داعیه دار نظرات کارشناسانه در این عرصه به هیچ وجه نبوده و نشان دهنده نگرش شخصی نویسنده به مسأله فرهنگ است.

 

روزنامه نگاری که فراری شد

نام اصلی اش معصومه علی نژاد است ولی نام خود را به مسیح علی نژاد تغییر داده. 38 سال سن دارد و اکنون ساکن لندن است. خبرنگاری دست چندم از خیل خبرنگاران اصلاح طلب. خبرنگاری را با روزنامه همبستگی و خبرگزاری ایلنا آغاز نمود و در روزنامه های شرق، بهار، وقایع اتفاقیه و هم‌میهن قلم زد. پس از ممانعت از فعالیت وی به عنوان خبرنگار مجلس، از کشور خارج شد و همکاری با صدای آمریکا و بی بی سی فارسی را به کارنامه خود اضافه کرد.

تا مدتی قبل علی نژاد را به مصاحبه هایش با نمایندگان مجلس و خانواده زندانیان سیاسی می شناختند. اما چند هفته ای است کار جدیدی را سامان داده و نام آن را آزادی یواشکی گذاشته. علی نژاد در گفتگو با رادیو فردا مدعی است که این کار، یک کار کاملا شخصی و تصادفی بوده:

"یک بار در صفحه فیسبوکم عکسی از خودم منتشر کردم که دارم رانندگی می‌کنم ولی بدون روسری. و آنجا به شوخی نوشتم که این آزادی یواشکی است. یعنی توی ایران که وجود ندارد. آزادی که به ما نمی‌دهند. بلکه من یواشکی این را خودم خلق کردم. اگر دلتان می‌خواهد از این آزادی‌های یواشکی‌تان عکس دارید بفرستید. برای همین اسمش شد آزادی یواشکی. یعنی آزادی ممنوع است در ایران ولی زن ایرانی برای خودش خلق می‌کند. دور از چشم پلیس، جامعه سنتی و در واقع خانواده سنتی

و نیز بدون برنامه ریزی قبلی:

اصلا‌ً از قبل این برنامه را نداشتم که دعوت کنم از آدمها که بیایند و همان کاری را که من کردم بکنند و با حجاب مبارزه کنند. آنها هم تصمیم گرفتند که به یک روزنامه‌نگار پاسخ بدهند در صفحه شخصی خودم. ولی من اصلا‌ً‌ پیش‌بینی یک چنین حرکت بزرگی را نمی‌کردم. وقتی دیدم صفحه شخصی‌ام پر شده و عکس‌های زیادی دارد می‌آید بعدش کوچ کردم به این صفحه دیگری که الان اسمش هست آزادی‌های یواشکی زنان در ایران."

 

هدف

چرا علی نژاد اینگونه سخن می گوید؟

زیرا می خواهد این کار را برآمده از متن جامعه ایران بنمایاند. این زنان ایرانی هستند که عکس هایشان را به علی نژاد می فرستند تا وی منتشر کند. طرحی نیست که بر روی جامعه سوار می شود و قصد دارد جامعه را آنگونه که می خواهد بشناساند، بلکه این طرح از دل جامعه برمی آید و جامعه را آنگونه که هست می نمایاند.

از این منظر، علی نژاد در این طراحی کار خود، قدمی به جلو نهاده و توانسته برخلاف هم پیالگی هایش، کار خود را مردمی و از سوی مردم معرفی کند.

حال علی نژاد می خواهد بگوید جامعه چگونه خود را معرفی می کند؟ ضد حجاب و در نتیجه ضد دین؟

اینجا نیز این خبرنگار دقیق عمل کرده. با دقت در نوشتارهای صفحه و نیز گفته های علی نژاد در مصاحبه هایش مشخص می شود که وی جامعه ایرانی را می شناسد، به همین دلیل نمی گوید زنان ایرانی ضد حجاب هستند، بلکه درجه ای پایین می آید و می گوید زنان ایرانی مخالف اجبار هستند. یعنی هر کسی می خواهد حجاب داشته باشد و هر کسی نمی خواهد نداشته باشد.

یعنی جامعه ای سکولار و فردگرا.

 

شیوه اجرا

روش کار وی این است که از بانوان می خواهد عکسی از خود در فضای آزاد (خیابان، کوه، دشت، ساحل و...) با کشف حجاب برای وی بفرستند و وی آنها را در صفحه فیسبوک "آزادی یواشکی زنان در ایران" منتشر کند.

این صفحه دو شاخص برای سنجش محبوبیت خود معیار قرار داده، تعداد لایک ها (پسندها) و عکس ها. تا روز 20 خرداد، این صفحه 488139  لایک خورده و 392 عکس را در خود جای داده است که از این تعداد 306 عدد عکس زنانی بدون روسری در فضای های باز است. نکته قابل توجه آن است که تعداد قابل توجهی از عکس ها مربوط به سواحل دریای خزر می باشد. تعدادی نیز عکس های خود علی نژاد و عکس های کپی برداری شده از دیگر منابع است.

 

فریب

-          در سامان دهی کار

گفته شد که علی  نژاد مدعی است این کار، یک کار شخصی و بدون برنامه ریزی قبلی است. یعنی رسانه های خبری ضد انقلاب مانند روزآنلاین، اخبار روز ، ایران وایر، رادیو فردا، رادیو زمانه،  من و تو، صدای آمریکا، بی بی سی فارسی و نیز روزنامه هایی مانند نیویورک تایمز، گاردین، لوموند، اشپیگل، فیگارو و رپوبلیکا به همراه لشکر خبرگزاری ها و سایت های خبری خارجی مانند دویچه وله و... بدون برنامه ریزی قبلی و به صورت اتفاقی با ادبیات مشابه که سعی در القای مضامین مشابه در ذهن مخاطبین دارد، از همان روزهای ابتدایی به پوشش خبری این صفحه اینترنتی پرداخته اند.

این در حالی است که قبلا نیز چنین صفحات و کمپین هایی در فضای مجازی با دستمایه قرار دادن مفاهیم حقوق بشری علیه احکام اسلام مانند اعدام و حجاب ایجاد شده بود و طرفدار نیز (از همان نوع طرفداران صفحه آزادی های یواشکی) پیدا کرده بود. ولی هیچگاه چنین حجم عظیمی از رسانه های خبری و بعضا حرفه ای به پوشش خبری آنها نپرداخته بودند. مانند کمپین "نه به حجاب اجباری" که علاوه بر علی نژاد، افراد دیگری از ضد انقلاب مانند محسن کدیور نیز در آن شرکت داشتند.

بررسی سوابق رسانه های معتبر غربی نشانگر آن است که آنها چاپ مطلب در قبال دریافت وجه را هم در قالب رپرتاژ آگهی  و هم به صورت مقاله ای تخصصی مجاز می شمارند. (رجوع کنید به مقالات رسانه های معتبرغربی درباره محمدرضا پهلوی در پیش انقلاب که با پرداخت وجه از سوی ایران نوشته و چاپ می شدند).

به این امر می توان حمایت سایت فیس بوک از این کار را - در قالب حذف صفحات مخالف آن مانند صفحه  "آزادی های همیشگی" و نیز حذف گزینه Report (گزینه ای برای اعتراض به محتوای صفحه) از صفحه آزادی یواشکی- نیز اضافه کرد.

سوال اینجاست که هزینه این حمایت ها را چه کسی پرداخته است؟ خانم علی نژاد؟

 

-          در شیوه اجرا

علی نژاد در تلاش است تا بگوید بیشتر لایک ها را از سوی زنان ایرانی دریافت داشته است. این در حالی است که صفحه آزادی یواشکی صفحه ای دوزبانه است و محدود به ایران نیست. یعنی از دیگر کشورها نیز کاربران فیس بوک می توانند این صفحه را لایک کنند.

علاوه بر این بیشتر کاربران اینترنت و به تبع آن فیس بوک را در ایران آقایان تشکیل می دهند. پس بی راه نیست با نسبت سنجی بخش اعظم لایک ها را یا از سوی کاربران خارجی بدانیم و یا از سوی آقایان.

حال بیایید در مورد تعداد لایک ها صحبت کنیم. صفحه مورد بحث محتوای خاصی ندارد که باعث شود صدها هزار فرد در طی مدت کوتاه فعالیت آن، جذب آن شوند. فیس بوک پر است از عکس هایی شبیه به عکس های این صفحه. تجربه صفحات مشابه این صفحه نیز در شک برانگیز بودن این تعداد لایک مؤثر است. نمی توان گزارشات رسانه های ضدانقلاب و غربی را نیز مؤثر دانست. زیرا صفحه از همان آغازین ساعات و روزها دارای لایک های زیادی بود. خود خانم علی نژاد هم شخصیت مطرحی نیست که جمعیت فیس بوک باز منتظر آخرین کارهای ایشان باشند. پس راز این همه لایک در چیست؟

محسن کریمی از ضدانقلابیان گروه کنفدراسیون دانشجویان است. وی در مقاله ای که سایت ضدانقلابی ایران گلوبال منتشر کرد می نویسد:

"... کمپین خانم معصومه (مسیح-مسی) علی‌نژاد ... با نام «کمپین آزادی‌های یواشکی» از ویژگی‌های خاصی برخوردار است. از جمله این ویژگی‌ها افزایش 100،000 لایک در فیس‌بوک در کمتر از 4 روز است. حال سوال اینجاست: هزینه هر 1000 لایک منطقه‌ای حدودا ً 80 دلار است که اگر انصاف به خرج دهیم و با توجه به دیگر کمپین‌هایی که واقعا مردم از آن استقبال کردند مقایسه کنیم، دو سوم لایکها خریداری شده‌اند، که به گفته نزدیکان این صفحه این امری غیراخلاقی نیست و نوعی تبلیغات است ".

به بیان دیگر، آقای کریمی با بررسی سوابق کارهای دوستان و هم پیالگی هایش و اطلاع از پشت پرده این صفحه، بیان می دارد که بخش عمده لایک های این صفحه دروغین هستند.

اما در مورد عکس ها، اگر از عکس های نامرتبط با موضوع صفحه بگذریم. با حدود 300 عکس مواجه می شویم. در حالی که علی نژاد از ارسال تعداد بسیاری عکس به ایمیلش سخن می گوید. تعداد بسیاری که در عرصه عمل تاکنون به عدد 300 رضایت داده است. چنان که بیان شد فیس بوک پر از چنین عکس هایی است و احتمال آنکه صاحبان آنها در جریان موج به راه افتاده توسط رسانه ها عکسی نیز مطابق خواست علی نژاد تهیه و برای وی بفرستند بسیار است.

پس فرض می گیریم همه 300 عکسی که تاکنون فرستاده شده اند واقعی بوده و با رضایت صاحبانشان فرستاده شده اند.  باز فرض می گیریم که این صفحه موفق شود در نهایت 3 هزار عکس منتشر کند. باز هم فرض می گیریم که 10 برابر این 3 هزار عکس بانوانی اند که می خواستند عکس بفرستند ولی به هر دلیلی نفرستادند. سی هزار نفر در نسبت با بیش از سی میلیون بانوی عفیفه ایرانی یعنی یک هزارم جمعیت بانوان ایران. علی نژاد چگونه می تواند ادعا کند صدای یک هزارم جامعه بانوان ایران، صدای همه جامعه بانوان است؟

پس در شیوه اجرا علی نژاد دو دروغ می گوید و یک پنهان کاری. دروغ از بابت میزان محبوبیت صفحه اش و برآمدن آن از متن جامعه بانوان. و پنهان کاری از بابت چگونگی تامین هزینه های این کار. بار دیگر به نوشته های محسن کریمی باز می گردیم:

"اگر روزنامه‌هایی از قبیل روزنامه مکزیکی و وبسایتهای قدر قدرت خبری و صدای آمریکا و تلویزیون من و تو را به پای روابط بگذاریم و هزینه کمتری در نظر بگیریم، در کل این کمپین برای خانم علی‌نژاد بین 27 تا 30 هزار دلار آب خورده."

 

 

چه باید کرد؟

واکنش ها نسبت به این صفحه از سوی خود مردم عالی بود. مردم صفحات متعددی در شبکه های اجتماعی از جمله فیس بوک در تقابل با این صفحه ساختند. صفحاتی مانند " آزادی‌های یواشکی زنان در غرب "، " آزادی‌های حقیقی زنان ایرانی "، " آزادی های همیشگی "، "حجاب همیشه پایدار"، " کمپین ضد آزادی یواشکی "، "آزادی همیشگی" و... . البته در این مسیر رسانه های غربی از جمله فیس بوک با این مقابله به مثل همراهی نکرند که امری عادی است.

می توان گفت خود مردم با سلاح خود این صفحه به نبرد با آن رفته و پیروز نیز بازگشتند ولی مسئله حجاب در ایران هنوز یک سوال بزرگ است. باید قبول کرد که بسیاری از بدحجابی ها از دو منبع نشأت می گیرند:

الف) عدم آگاهی

ب) غلیان احساسات

زمانی که تربیت را محدود به مدارس نماییم و خانواده از تربیت فرزند خود شانه خالی کند و مدارس نیز گرفتار روزمرگی؛ نتیجه اش عدم آگاهی نسل جوان است. نسل جوانی که به اهل بیت عشق می ورزد ولی از تکالیف خود به عنوان یک جوان شیعه آگاهی ندارد.

از سوی دیگر، عدم پاسخگویی به نیاز حقیقی انسان یعنی ازدواج و سرکوب نیاز به جای پاسخ دهی به آن موجب انحراف نیاز جهت یافتن پاسخ می شود. نمی توان بانوان جوان را به محیط اجتماع فرستاد و جامعه را به نحوی تنظیم کرد که وی احساس نیاز بکند ولی پاسخ صحیح آن را نیابد.

باید جامعه و همه اجزای آن از جمله خانواده به همه اسلام مزین شود نه بخشی از آن. بخش عمده بدحجابی به سبب نبود پاسخ صحیح در جامعه است نه انحراف فطرت.

نظرات  (۱)

بدبختانه همه چیز را می شود با زور به دیگران تحمیل کرد, غیر از اعتقادات دینی. اعتقاد چیزی است که در عمق روح آدمها است نه در ظاهرشان.

اگر به آنچه می گویید اعتقاد دارید، کمپینی راه بیندازید برای ترغیب حکومت به اینکه فقط یک ساعت این آزادی را به زنان بدهد که حجاب خود را بردارند.

در جایی که اعتقادات را به زور به مردم تحمیل می کنند حرف زدن از آمار، آنهم با این قطعیت (هم از جانب شما و هم از جانب خانم علی نژاد) مسخره است.  

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی